Veel meters, veel moeite.
Aangezien dit reisgenootschap bestaat uit het soort figuren dat er voor zorgt dat Nederlanders in het buitenland bekend staan als gierig, werden wij vanochtend wakker in de mooie voortuin van een vriendelijke Limburgse. Waarvoor hulde en veel dank!
Vandaag stond het megalomane aantal 169 km op het programma. Wij hadden besloten het gewoon te proberen en uiteindelijk maar te zien hoe ver we zouden komen.
Wij waren enthousiast en vroeg in de morgen vertrokken, want we zouden al snel het vaderland verlaten! De Duitse grens bestond uit een grindpadje langs een klein boerderijtje... Toch rolden we met een lekker tempo door, totdat het noodlot het vuur op ons opende. Ten eerste leidde Robben ons in een perfecte cirkel, vervolgens maakte Joeri een kleine smak, daarna Robben een iets grotere, en als klap op de vuurpijl gleed ik (Yoran) door een fijne laag steentjes. Dit kostte mij mijn voortasbevestiging, het kliksysteem van mijn slot , en mijn spatbord... Het leverde me ook een bloedend been op. Aan het eind van de dag heb ik mijn helm laten liggen in een Duitse woning. Voor al het overige hebben we gewoon eindeloos gefietst, door even eindeloze velden met graan.
Rond zeven uur werd ons harde werken beloond met het prachtige uitzicht over de Rijn en zijn oevers en heerlijke afdalingen van meerdere kilometers. Na bijna elf uur van reizen en meer dan 175 kilometers kwamen we aan in Bad Breisig, waar we nu op een camping zitten tussen schitterende bergen en mijn vermoeide ogen naar deze letters staren. Robben heeft ons nog een erg mooi verhaal voorgelezen dat Edwin ons gestuurd had: daar zou je bijna emotioneel van worden!
Morgen hebben we weer een zware dag voor de boeg, maar de zwaarste hebben nu gehad!
We staan weer in de krant! Zie: De Gelderlander
- Posted using BlogPress from my dad
