Dag 22 en 23, Rome

Vandaag breekt alweer onze derde dag in Rome aan. De tijd gaat snel als je in zo een stad verblijft!

Toen we zondagochtend opstonden, zaten we eigenlijk nog steeds vol van het heerlijke eten van de avond ervoor. Iets wat ons heel goed uitkwam, aangezien we nog geen tijd hadden gehad om boodschappen te doen en dus nog geen ontbijt ingeslagen hadden. Het was heerlijk om voor het eerst in tijden weer eens lekker rustig op te staan zonder geteisterd te worden door honger, regen en/of het strakke tijdschema van een lange dag fietsen. Het enige wat nog wat verbetering behoeft zijn de lekke matjes waar we op liggen. Jaloers dachten we dan ook aan Victor die deze dagen bij zijn ouders in een echt bed slaapt! Pas toen we rond een uur of negen de honger begonnen te voelen zijn we rustig naar de campingwinkel gesjokt om daar wat lekkere broodjes te halen.
Toen we die eenmaal hadden verorberd was het tijd voor ons om de weg naar Rome uit te zoeken. Er ging een gratis shuttle naar het station in prima porta (een voorstad van Rome waar onze camping zich bevindt), vanwaar we volgens de instructies die we hadden gekregen de trein naar het centrum konden nemen.
Tot onze verassing zag het station er echter totaal verlaten uit; door renovaties of iets in die richting rijden er op het moment geen treinen op dat traject. Wat nu? De bus maar dan, maar welke? De locals leken niet heel erg geïnteresseerd in ons probleem en ze zijn hier ook niet zo heel goed in met borden aangeven wanneer welke bus nou precies komt. Gelukkig waren er mensen van de camping die ons de juiste bus konden wijzen, zodat we na wat gedoe en één extra keer overstappen toch veilig het centrum bereikten.
Daar besloten we dat we het lekker rustig aan zouden doen. Gewoon lekker rondlopen en rondkijken. Om wat herinneringen op te halen zijn we naar de buurt gelopen waar we met school in een hostel gezeten hebben. Omdat Joeri toen niet mee was hebben wij hem natuurlijk rondgeleid. Uiteraard zijn we daar ook nog even de Sma in gedoken! Onze vaste supermarkt van toen, met de langzaamste cassiëres die je je voor kunt stellen. Redelijk goedkoop en open op zondag! Toen we weer buiten waren en onze pizza's op hadden hebben we de Santa Maria Maggiore bezocht. Een mooie, grote kerk met heel veel goud.

Hierna zijn we naar het appartement van de ouders van Victor gegaan om daar lekker wat te eten. Een hele berg pasta werd vrij snel naar binnen geschoven, en het ijsje toe was ook meer dan welkom. Toen we allen verzadigd waren spraken we af om nog even met z'n allen naar de Trevi fontein te gaan waar we even wat rondgehangen hebben.


Omdat we allemaal vrij moe waren keerden we al snel terug naar de camping. Makkelijker gezegd dan gedaan!
De trams reden niet (staking) en de trein reed nog steeds niet (de eerder genoemde renovaties). Ook onze bus leek niet meer te rijden.. Wat bedremmeld stonden we op het busstation, toen plotseling onze bus toch op kwam dagen! Na wat gedoe kwamen we dus toch nog, hetzij wat later dan gedacht, op de camping aan. Gauw naar bed maar!


De volgende ochtend hadden we afgesproken om naar het Vaticaan te gaan. Om de eindeloze rijen die dagelijks voor het museum staan te vermijden, stonden we redelijk vroeg op. Slim, zo dachten we! Maar helaas, eenmaal aangekomen in Vaticaanstad stond er al een vreselijk lange rij.. De herinneringen aan de verschrikkingen in de rij voor de Uffizi gallery kwamen weer bij ons op, maar we sloten toch aan, al was de moed al lang beneden onze schoenen gezonken. Tot onze verassing (en grote vreugd) schoot de rij behoorlijk op, en waren we er binnen een uur doorheen.


Binnen hebben we veel schoons gezien. Om maar wat te noemen: de Laocoöngroep en andere prachtige beeldhouwwerken, de Sixtijnse kapel, de fresco's van raphael en nog veel meer. Het grote nadeel: het was ongelooflijk druk! Nog nooit heb ik een museum zo druk gezien, en we hebben het museum grotendeels stapvoets, beklemd in een grote zwetende menigte doorkruist.


Na het museum zijn we de Sint-Pieter in en op geweest. Wat een enorm bouwwerk is dat toch!
Dankzij al deze bezigheden ging de tijd vrij snel voorbij en moesten wij ons weer begeven naar het appartement van Victor. Wederom hebben we heerlijk gegeten!
Na deze maaltijd trokken we samen met Victor naar de Spaanse trappen om wat bekenden te ontmoeten die toevallig ook op dit moment in Rome zijn! We hebben lekker gezeten op de trappen, om vervolgens een ijsje te halen en te kijken naar een soort van opera die net in de buitenlucht begon. Helaas konden we niet heel lang blijven omdat we niet zeker wisten of onze bus nu wel of niet zou komen. Gauw zijn we naar het station gesneld. Daar ontdekten we dat de trams weer reden! Dat maakt alles een stuk duidelijker en zekerder. Op het trambordje staat tenminste duidelijk wanneer je een tram kunt verwachten.
Aangekomen op de camping hebben we nog even wat zitten praten voordat we onze tenten in kropen. Morgen kunnen we lekker uitslapen, en ontbijten we met croissantjes. We kijken er naar uit!

Hoemnap simnap


- Posted using BlogPress from my iDad

Dag 21 Lago di Vico - ROME!!! Te voet naar Rome.

Het mag een schande genoemd worden hoe Moedertje Natuur ons heeft behandeld de afgelopen weken. Mij was alleen maar strakblauwe lucht beloofd. Vaak hebben wij gefietst in de zon, maar op de campings regende het altijd. Ook deze ochtend werden wij wakker in een natte tyfustent (excuses voor mijn taalgebruik). Ik had mij de laatste fietsochtend anders voorgesteld: de zwoele ochtendzon op mijn bolletje, heerlijk beleg voor op mijn broodjes, jus d'orange en warme thee. Maar zoals vaak valt de echte wereld een beetje tegen, dus natte tenten en smaakloos brood met hetzelfde beleg als de weken daarvoor. Maar ik mag niet klagen, ik leef nog.


De triomftocht zonder charme, zo begonnen wij dus aan de laatste etappe, een luttele 90 km.
Even zaten wij op de fiets en gelijk ging het harder regenen. De eerste dagtaak was het vinden van een supermercato. Wij hadden gisteren geen ontbijt kunnen kopen en hadden vanochtend ontbeten met oud brood.
In de zeikende regen (excuses voor mijn taalgebruik) vonden wij de winkel na 15 km fietsen.
Na de lunch trokken wij verder, het was inmiddels al 12 uur 's middags en het miezerde nog lichtjes. De hemel was grijs en vuile luchtjes van de armere Zuid-Italiaanse dorpjes schoten diep mijn neusholte in. Ik keek nog eens goed naar mijn verzopen kameraden. Navigator Robbens witte shirt was nu bruin, zijn voorhoofd bezweet en zijn gezicht ongeschoren. Berggeit Victor vooraan in de fietstrein als stalen schild voor de scherpe wind. Halve Italiaan Yoran reed met veel gepiep van zijn ketting maar hield zichzelf staande ondanks alle materiaalpech. Vermoeide ik reed achteraan en zag dikke druppels van mijn helm afvallen. 2100 km hadden wij samen al gereden, 60 km moesten wij nog afleggen. Het slechte weer en de verschrikkelijke omgeving konden ons niet deren, want wij waren de helden van de Alpen en de Appenijnen.
Al gauw reden wij weer in de zon en het uitzicht werd al beter. Moeder Natuur had de strijd opgegeven en de temperatuur steeg. Op een weg langs boomgaarden voelde ik iets trillen in mijn fiets waarop ik tegen de jongens zei: 'de olifanten beginnen onderhand een beetje moe te worden!' Kort daarna klapte mijn achterdrager op de grond samen met mijn matje en twee achtertassen. Ik reed langzaam dus de schade viel mee, slechts een schrammetje op het matje en een krasje op een tas. Door de vele kilometers was een schroef losgedraaid, welke ik gelukkig snel kon vervangen. De rest van de reis ging als vanouds tot wij in de verte Prima Porta zagen, een regio aan de rand van Rome. In deze 'slums' lag de camping en daar zette wij alvast onze tent op.
Met fiets en bepakkingen gingen wij voor de eindsprint. De zenuwen stapelde op en het tempo steeg. Uiteindelijk belandden wij in een lange straat waar wij Rome binnengingen. Joelend en lachend zagen wij in de verte het Sint Pieterplein opdoemen. Daar lag onze eindbestemming, daar lag de verlossing. Wij persten ons door de toeristen, langs de pilaren, over een marmeren vloer, van een trappetje af...
ROMA!!!


Waren wij nu werkelijk in Rome? Was dit geen droom?

Nee, over de stenen van het plein fietsen wij naast elkaar naar de ouders van Victor. Vlak voordat wij op de precieze plek aankwamen speelde Lot nog even zijn spelletje met ons: 2200 km hadden wij gefietst om twee meter voor het einde door de Vaticaanse politie van de fiets te worden gestuurd. Lopend kwamen we aan bij Victors ouders. Ironie in zijn puurste vorm.

Na een lange fotoshoot zijn we naar het verblijf van Victors ouders gegaan. Na wat opfrissen en een kopje thee werden we door de familie van Campen mee uit eten genomen. Gegeten hebben we als uitgehongerde beesten en verzadigd zijn Yoran, Robben en ik in het donker terug naar de camping gefietst.
Drie pagina's langer had ik kunnen schrijven over onze intocht, maar zoiets unieks zou alleen een Mulisch of een Hermans goed genoeg kunnen beschrijven.
Nog even sorry voor het laat posten van dit bericht, ik heb nauwelijks nog tijd gehad om te schrijven. De Eeuwige Stad slaapt nooit.

De niet-fietsdagen die nu volgen zullen wij ook bloggen, dus nog veel leesplezier gewenst!


Gr. Joeri



- Posted using BlogPress from my iDad

Dag 20, Caprarola. Il cavallino bianco e gatti piccoli

De (één na laatste en) Twintigste Dag
Il cavallino bianco e gatti piccoli

Nadat gisteren wederom een zware Toscaanse dag was geweest, stonden wij deze ochtend op voor een minder lange en ook geen Toscaanse etappe. Daarnaast was deze dag een bijzondere, want morgen zijn wij eindelijk in Rome! Wel moesten wij vanochtend eerst nog zo'n 70 kilometer oversteken. Na een mager ontbijt met de vriendelijke Nederlander die vanuit Velp/Bregenz ook naar Rome fietst, vertrokken wij richting ons tweede ontbijt (omdat de Italianen tot vijf(!) uur siësta houden konden wij geen brood kopen gisteren en hadden we besloten het de volgende morgen te gaan halen). Nadat we flink boodschappen hadden gedaan (ze boden in de supermarkt ook gratis "proefkoekjes" aan, dat hebben ze geweten!) zaten we op een muurtje een groot brood te slachten toen Joeri weer eens één van zijn beroemde kreetjes de wereld in begon te schallen: hij had het brood onhandig vastgepakt terwijl Robben het nog aan het snijden was, het resultaat was een enthousiast bloedende vinger... Daarop volgde wat capriolen met een vallend chocopastadeksel, maar we zaten al snel weer op de vélo. Het werd opnieuw "heerlijk" heet en er waren ook weer wat venijnige hellingen. Vandaag is er opnieuw een nieuwe koploper in het klassement om de prijs voor de steilste helling. Volgens Hans moesten wij met 16 procent omhoog, het verkeersbord sprak zelfs over 20!


De winnaar lijkt ten tonele te zijn verschenen. Net als de dag ervoor probeerden wij rond een uur of drie een supermarkt in te komen, maar ook hier bleef deze gesloten tot vijf(!) uur... Hierom werden wij gedwongen een tweede maal de methode toe te passen zoals die enkele regels hierboven wordt uitgelegd, je kent het vast nog wel. Zodoende hielden wij een uitgebreide lunchpauze en reden wij vervolgens door naar onze eindbestemming van vandaag, het Lago di Vico. Kort voordat we die bereikt hadden was er een emotioneel moment, voor het eerst in deze reis gaf het bordje van onze afslag een grote pijl aan met daarnaast het wonderschone woord "Roma"! Nog één dagje wachten... Toen de camping al in zicht was passeerden wij een groot bord met daarop in grote letters: "il cavallino bianco" (het witte paardje). Dit vonden wij frappant aangezien Joeri twee dagen eerder voor zijn blogbericht (zoals je hoogstwaarschijnlijk weet, je volgt ons natuurlijk op de voet!) om de Italiaanse vertaling van "het witte paard" had gevraagd. Dit witte paardje hebben wij niet gezien, maar wij weten dat hij hier ergens in de buurt is en we wensen hem het allerbeste. Eenmaal op de camping hebben wij onze fietsen haastig neergezet om daarna meteen door te gaan naar het meer voor een frisse duik. 'S avonds hebben wij zeer smakelijk gegeten in het campingrestaurant, bij een man die ons veel eten gaf voor weinig geld, zoals hij Robben al een uur ervoor voorspeld had. Tijdens dit maal volgden wij de avonturen van de jonge katjes die in het grasveld naast het terras aan het rennen, springen en buitelen waren. We hebben uitgebreid nagetafeld en zeer levendig (en waarschijnlijk evenzeer storend voor de andere gasten...) kokende kreeften en lachende slakken besproken. De man uit Velp zat inmiddels op hetzelfde terras.


We zijn daaropvolgend lekker de duistere tent ingekropen om eens goed te slapen, ik alleen niet, want ik moest dit bericht nog schrijven... Toch ga ik nu alsnog de slaap eens stevig bij de kladden vatten, want ik moet morgen wel wat energie hebben voor een uitgebreide dans op het Sint-Pieterplein!

Met vriendelijke groet,

Yoran Welling


- Posted using BlogPress from my iDad

Dag 19, Montalcino - Lago di Bolsena. Bravi! Bravi!

Vanochtend werden we wakker op boerderij Il Cocco, u weet wel, de camping met het witte paard en de nieuwsgierige hond. We hebben de hele nacht buiten de tent in onze slaapzak geslapen om nog wat vallende sterren te kunnen tellen. Helaas werden we deze ochtend wel wat koud wakker, maar het was het waard. Nadat we met de boer hadden gekletst over de wijngaarden waartussen wij geslapen hadden, gingen wij weer op pad.
De boer had ons een ruig pad op gestuurd dat we volgden langs een paar mooie agriturismo's midden tussen de wijngaarden.


Na drie kwartier klappertanden en hobbelen over boerenpaden bereikten we een van de mooiste kerkjes op de route tot nu toe, de abdij van St. Antimo. We hebben er helaas even geen foto van, maar het is zeker de moeite waard om even te kijken met Google Streetview.
Daarna begon de dag echt leuk te worden, met een paar 5km klimmen van rond de 8%. Je moet er van houden, maar als klimmen je ding is kun je je in Toscane helemaal uitleven. Dit ging tot Castel'Azzara zo door, volgens Hans ging de etappe van vandaag door vulkanisch landschap, en de platentektoniek had hier blijkbaar flink huisgehouden.
Na Castel'Azzara kwamen er eindelijk weer wat meer afdalingen en al snel waren wij trokken wij door Onano.


Na een korte pauze rukten wij weer uit om het laatste stuk van de route van vandaag te fietsen naar het meer. We hebben even gezwommen en nu zitten wij uit te buiken op het zwarte strand dat uit vulkanisch gesteente bestaat.

Welterusten! Nog maar 2 daagjes fietsen trouwens...

Van Victor


Foto (Google) van de Romaanse abdij St.Antimo bij Montalcino.

- Posted using BlogPress from my iDad

Dag 18, Firenze - Montalcino. Il cavallo bianco e il cane grande.

Zoals u misschien heeft gemerkt, is er gisteren geen blogbericht verschenen over dag 17 'Firenze - Sienna'. Welnu, daarvoor is een zeer simpele en onvermijdelijke reden. Ik zou u kort kunnen vertellen wat die reden is, maar ik zou geen Joeri zijn als ik niet eerst een ontiegelijk lulverhaal ophang die waarschijnlijk meerdere alinea's zal beslaan.
Ten eerste zeg ik u alvast dat er gisteren wel degelijk een blogbericht is geschreven. De minder uitvoerige versie -eigenlijk belachelijk afgeraffelde- zal ik nu schetsen. Komt ie: De jongens gingen 's ochtends nog even Florence in om de uffizi galerij te gaan bekijken. Daarvoor hebben zij tweeëneenhalf uur in de rij moeten staan en vanwege ons strakke schema met een Usain-Bolt-tempo de galerij doorgewandeld (we wilden die middag namelijk ook nog 70 km fietsen). Ik ben die ochtend op de camping gebleven, mijn knie wilde ik rust gunnen voor de laatste etappes. Even voor de goede orde, ik schets nu slechts wat Robben gisteren gedetailleerder had opgeschreven. Verder zijn we gisteren naar Sienna gereden, waar we om 9 uur 's avonds nog pizza hebben gegeten.
Ik zal de precieze reden van het verliezen van het blogbericht dan maar gewoon vertellen. Robben had tot diep in de nacht (00:30u) doorgewerkt aan het bericht en had het vervolgens via de mail opgestuurd naar zijn vader. Zijn vader zou het dan met foto's op de blog zetten. Maar ergens in het mailproces is de mail verloren geraakt en was ook niet terug te vinden in de concepten. Robben was er niet blij mee en vervloekte meer dan dat hij de hele reis had vervloekt.
Moet je eens kijken hoeveel ik al geschreven heb zonder iets te schrijven over vandaag! Dat je nog steeds meeleest is een wonder. Lees nog maar een stukje mee, want nu wordt het leuk.
Vandaag werden we, zoals al eerder vermeld, wakker in Sienna. Bij het ontbijt aten we honing op brood. Ik zeg dit alleen maar om te laten zien hoe zuinig wij doen, want honing is voor ons een exquise. Nog nooit heb ik 1 kilo honing zo snel op zien gaan. Het ontbijt werd gevolgd door een sugarrush en daarna zijn we de binnenstad van Sienna ingegaan.
Meerdere keren had men mij al verteld over de idyllische straatjes van Sienna en men had gelijk! In de idyllische straatjes zat ergens een prachtige dom verstopt.


De imposante voorkant van het gebouw was bijna net zo mooi als de binnenkant. Maar deze ochtend bleken we al gauw 'kerkelijk verzadigd', dus zo intensief hebben we hem niet bekeken (denk aan drie kwartier slenteren door de kathedraal).


Ook hebben we het schelpvormige Il campo plein bekeken en er zelfs een half uurtje op gelegen.
Teruggekomen op de camping hebben we ons nog even volgestouwd met honing, gevolgd door een tweede sugarrush.
Navigator Robben leidde ons uit het doolhof van Sienna en zo zag ik voor het eerst de echte pracht van de Toscaanse heuvels. Zoals Hansje al schreef in zijn reisboekje 'de erotische rondingen van Moeder Natuur'. Nu zou ik zelf niet zo ver gaan in mijn beschrijving, toch gaf het afdalen mij wel het gevoel alsof ik fietste over een schilderij. Strakblauwe lucht en gloeiende gouden korenheuvels. Foto's komen nooit echt dicht bij het werkelijke beeld en dat is voor de Toscaanse heuvels twee keer zo waar.
Helaas hadden de rondingen van Moedertje Natuur een beetje last van winderigheid, met als gevolg dat het bijna moeilijker was de heuvels af te komen dan erop.
Na een korte, heuvelachtige dag kwamen we aan in Montalcino. In de binnenstad deden wij gauw onze boodschappen - het was al laat - en wij gingen op zoek naar de camping.
Deze vonden wij bovenop een heuvel, na een onverhard pad, maar met een geweldig uitzicht over het Toscaanse landschap.


Wij kwamen het erf van de wijnboer op waar iets fabelachtigs gebeurde: alles was stil, geen mens te bekennen, een oranje zonneschijn door de naaldbomen en op een grasveldje stond een loslopend wit paard rustig te grazen met in de achtergrond een nieuwsgierige hond. Ik denk dat we samen nog nooit zo lang stil zijn geweest....
Na kort zoeken vonden we de boer met wie Yoran een vloeiend Italiaans sprak en zo kregen wij een plekje aangewezen onder een paar naaldbomen.
Nu lig ik buiten in mijn slaapzak onder de naakte sterrenhemel, de temperatuur is heerlijk. De jongens liggen om mij heen, boven ons zweeft een vuurvliegje (eerste keer dat ik zo'n ding zie) en twee meter verderop klinkt het geklik van de hoeven van het witte paard.

Groetjes,
Joeri


- Posted using BlogPress from my iDad