zondag 7 augustus 2011

Op de radio!!!

In die volgorde, maar niet per se. Hier volgt het stuk over de...

Radio!
Dinsdag 2 augustus was de dag van het onze radio-interview met Omroep Gelderland!
Ze hadden ons gevraagd twee afgevaardigden naar de studio in Arnhem te sturen om in het ochtendprogramma te komen. Die twee verkorenen waren Robben en Yoran (Joeri moest zich voorbereiden op zijn autorijbewijstheorie-examen en Victor was nog nauwelijks thuis). Dus stonden zij rond een uur of tien bij het radiogebouw. Robben had zijn lieftallige liefje meegenomen die het interview voor ons geregeld had en daarvoor bedanken wij haar natuurlijk (dankje Lisanne!). Wij mochten plaatsnemen op een mooie rode bank terwijl er koffie voor ons ingeschonken werd. Zo zaten wij daar te luisteren naar het programma waarvan wij een onderdeel zouden zijn.


Hippies, Chinezen en Wageningen hoorden wij de revue passeren totdat ‘Let it be’ ingezet werd; de man van het programma kwam zijn studio uit en haalde ons naar binnen. Aldaar zetelden wij ons voor grote microfoons en deden wij de koptelefoon op ons hoofd, ondertussen hadden we heel kort praatje met de interviewer maar dat was van korte duur want we waren al heel snel ‘on air’.


Wat volgden was een vlot gebabbel over onze reis, de man stelde de vragen en Yoran en Robben gaven kort en bondig antwoord. Robben probeerde er een beetje op aan te sturen dat we een viertal macho’s waren die het lachend afgewerkt hadden, maar Yoran bleef toch af en toe vervelend door te beginnen over vermoeidheid en talkpoeder! Het gesprek verliep soepel en werd hartverwarmend beëindigd. Hierna werden wij bedankt en waren wij uiteraard opslag sterren geworden.


Wij hebben nog even heerlijk ontspand op onze bank met chocoladekoffie/koffiechocolade om daarna tevreden huiswaarts te keren!

Heb je ons gebabbel gemist?!
Omroepgelderland.nl > halte 7 > 2 augustus van10:00-11:00 > na 21 minuten en 24 seconden zijn wij, mensen die van Chinezen, hippies en Wageningen houden kunnen natuurlijk ook gewoon van het hele programma genieten.


- Posted using BlogPress from my iDad

woensdag 3 augustus 2011

Verslag Rome

Wegens vreselijk achterstallig onderhoud van het blog zijn we u nog een aantal verhalen schuldig! Daarom volgen binnenkort drie stukjes:
1. Onze belevingen op de laatste dagen in Rome
2. Het verslag van de treinreis en de aankomst in ons koude kikkerlandje
3. Een verslagje van het daverende radiointerview waarin Robben en Yoran schitterden

Hier volgt het verslag van onze dagen in Rome!

Zoals reeds door Robben aangekondigd, konden wij 's ochtends genieten van enkele heerlijke, kleffe en goedkope krassantjes. Nadat we vervolgens een beetje ontspand hadden vertrokken wij weder met de campingbus naar de eeuwige stad. Eenmaal daar aangekomen zochten wij het Piazza Navona op om Bernini's grootse fonteinen te bezichtigen waarvan wij, ondanks onze noeste arbeid voor een werkstuk hierover nog bedroevend weinig wisten... Op datzelfde plein ontmoetten we Victor volgens afspraak en we gingen toen gevieren door naar het pantheon, daaropvolgend bezochten wij het imposante Sant' Ignazio, met de wonderlijke optische illusie van de koepel die eigenlijk een plat dak is! Daarna zijn we snel nog even het zoveelste ijsje gaan eten, snel zeg ik, want we moesten deze keer vroeg bij het appartement zijn van de vrienden van Victors ouders om te eten, aangezien een van de bewoners van het appartement terug zou komen die avond. Haar hebben wij (Joeri, Robben en ik in ieder geval) echter nooit gezien, en wij hadden ruim de tijd om uitgebreid na te tafelen, waarbij een prachtig spel geboren is, vernoemd naar degene die achterop de Italiaanse twee-euro-munt staat, je zal er nog van horen! Dit hebben wij tot laat in de avond gedaan, toen zijn we weer naar prima porta vertrokken en aldaar weer lekker gaan slapen.


De volgende dag viel het weer jammerlijk tegen. Het was bewolkt en het heeft zelfs vrij hard geregend! Dit was onze laatste nacht op de camping en nadat we betaald hadden, zijn we op de fiets naar het appartement gegaan. Daar mochten we de laatste nacht doorbrengen. Nadat we daar onze spullen hadden neergelegd trokken we de stad in. Vandaag zouden we een bezoekje brengen aan een aantal grote boekwinkels in Rome. Daar zouden we wat rondnuizen, onder andere omdat Yoran een stripboekje zocht om zijn italiaanse skills wat te trainen! Zo hebben we rondgeneusd in 'La Feltrinelli', een enorme boekwinkel, en 'Libreria Croce', een iets kleinere, maar gezelligere boekwinkel. Uiteindelijk zijn we geslaagd in onze opzet, en zijn we met wat Italiaanse boekjes onder onze arm doorgelopen naar het volgende doel van de dag. Het beklimmen van de Scala Santa. Volgens de verhalen was dit ooit de trap voor het huis van Pilatus. Dat betekent dat Jezus hem tijdens zijn lijdensweg beklommen heeft, en er zouden dus ook nog bloedvlekken van hem op zitten. Zoals je kunt begrijpen is dit een groot bedevaartsoord en het is de bedoeling dat je de trap op je knieën beklimt.
Toen we aankwamen bij het kleine kerkje waar de trap zich in bevindt, was het natuurlijk net siësta. De kerk was dicht en het ging ook nog een keihard regenen! We zijn terug de metro in gedoken en hebben om de tijd te doden op termini nog een andere grote boekwinkel bezocht. Toen de siësta voorbij was zijn we teruggegaan naar de heilige trappen. Het was inmiddels droog en de deur was geopend. Binnen vonden we vrij snel uit dat je knieën helemaal niet gemaakt zijn om op te lopen! Sterker nog, het is zelf heel pijnlijk om een trap te beklimmen op je knieën. Zeker voor Joeri, die nog een redelijke wond had, was het een vrij pijnlijke ervaring. Maar dat is natuurlijk ook de bedoeling. Het beklimmen van de trap op de knieën symboliseert de lijdensweg van Jezus. Eenmaal boven is er de gelegenheid om een blik te werpen in het 'Sancta Sanctorum', het heilige der heiligen. Ooit de persoonlijke bidkapel van de paus en een plek waar heel veel bijzondere relieken liggen.


Na dit hoogtepunt van de dag zijn Yoran en Joeri nog het monument voor Vittorio Emmanuel opgegaan. Je kunt er met de lift een heel eind omhoog en hebt zo een prachtig uitzicht over de stad!

Toen we dat achter de rug hadden hebben we ons in de stromende regen naar een restaurantje gesleept, om daar, vlak voordat een enorm onweer losbarstte, ons laatste avondmaal in Rome te nuttigen. Heerlijk hebben we gegeten in een gezellig Italiaans restaurantje.
Nadat het weer iets opgeklaard was, hebben we het appartement weer opgezocht. Daar zijn we redelijk vroeg gaan slapen. Morgen stond er immers een lange, vermoeiende reis op het programma.

'S ochtends hebben we nog een prachtige villa bezocht. Een echte aanrader: Villa Farnesina, aan de andere kant van de Tiber. Het is niet groot, maar de plafonds zijn werkelijk prachtig beschilderd, onder andere door Raphael en zijn kornuiten. Hierna was het tijd om nog even wat te regelen voor onze fietsen op het station. Na een hele lange wachtrij (iets waar we langzaamaan aan begonnen te wennen) kregen we te horen dat de kaartjes al in orde waren! Goed nieuws, maar zonde van het lange wachten.
Toen we eindelijk weer terug waren in het appartement hebben we stevig geluncht. Lekker veel eten, zodat we in de trein tenminste geen honger zouden krijgen. Rond vijf uur vertrokken we, nadat we alle fietsen weer opgeladen hadden. Om het plaatje compleet te maken hebben we op weg naar het station nog even uitgebreid geposeerd voor het meest typische gebouw van Rome: het Colosseum.


- Posted using BlogPress from my iDad

maandag 1 augustus 2011

Radio!

Na de roes van de hectische thuiskomst en het prachtige onthaal op het station slaat de vermoeidheid ons nu om het lijf, zodoende ligt onze productie van berichten even stil, maar wees gerust, wij zullen de berichtgeving rond de afsluiting van onze reis spoedig volbrengen. Eerst even dit!

Morgen 2 augustus kan men de zoete stemmen van Robben en Yoran uit uw boxen horen komen! Stem daarvoor om 10 uur af op Omroep Gelderland en hoor ons fascinerende verhaal opnieuw!

woensdag 27 juli 2011

Dag 22 en 23, Rome

Vandaag breekt alweer onze derde dag in Rome aan. De tijd gaat snel als je in zo een stad verblijft!

Toen we zondagochtend opstonden, zaten we eigenlijk nog steeds vol van het heerlijke eten van de avond ervoor. Iets wat ons heel goed uitkwam, aangezien we nog geen tijd hadden gehad om boodschappen te doen en dus nog geen ontbijt ingeslagen hadden. Het was heerlijk om voor het eerst in tijden weer eens lekker rustig op te staan zonder geteisterd te worden door honger, regen en/of het strakke tijdschema van een lange dag fietsen. Het enige wat nog wat verbetering behoeft zijn de lekke matjes waar we op liggen. Jaloers dachten we dan ook aan Victor die deze dagen bij zijn ouders in een echt bed slaapt! Pas toen we rond een uur of negen de honger begonnen te voelen zijn we rustig naar de campingwinkel gesjokt om daar wat lekkere broodjes te halen.
Toen we die eenmaal hadden verorberd was het tijd voor ons om de weg naar Rome uit te zoeken. Er ging een gratis shuttle naar het station in prima porta (een voorstad van Rome waar onze camping zich bevindt), vanwaar we volgens de instructies die we hadden gekregen de trein naar het centrum konden nemen.
Tot onze verassing zag het station er echter totaal verlaten uit; door renovaties of iets in die richting rijden er op het moment geen treinen op dat traject. Wat nu? De bus maar dan, maar welke? De locals leken niet heel erg geïnteresseerd in ons probleem en ze zijn hier ook niet zo heel goed in met borden aangeven wanneer welke bus nou precies komt. Gelukkig waren er mensen van de camping die ons de juiste bus konden wijzen, zodat we na wat gedoe en één extra keer overstappen toch veilig het centrum bereikten.
Daar besloten we dat we het lekker rustig aan zouden doen. Gewoon lekker rondlopen en rondkijken. Om wat herinneringen op te halen zijn we naar de buurt gelopen waar we met school in een hostel gezeten hebben. Omdat Joeri toen niet mee was hebben wij hem natuurlijk rondgeleid. Uiteraard zijn we daar ook nog even de Sma in gedoken! Onze vaste supermarkt van toen, met de langzaamste cassiëres die je je voor kunt stellen. Redelijk goedkoop en open op zondag! Toen we weer buiten waren en onze pizza's op hadden hebben we de Santa Maria Maggiore bezocht. Een mooie, grote kerk met heel veel goud.

Hierna zijn we naar het appartement van de ouders van Victor gegaan om daar lekker wat te eten. Een hele berg pasta werd vrij snel naar binnen geschoven, en het ijsje toe was ook meer dan welkom. Toen we allen verzadigd waren spraken we af om nog even met z'n allen naar de Trevi fontein te gaan waar we even wat rondgehangen hebben.


Omdat we allemaal vrij moe waren keerden we al snel terug naar de camping. Makkelijker gezegd dan gedaan!
De trams reden niet (staking) en de trein reed nog steeds niet (de eerder genoemde renovaties). Ook onze bus leek niet meer te rijden.. Wat bedremmeld stonden we op het busstation, toen plotseling onze bus toch op kwam dagen! Na wat gedoe kwamen we dus toch nog, hetzij wat later dan gedacht, op de camping aan. Gauw naar bed maar!


De volgende ochtend hadden we afgesproken om naar het Vaticaan te gaan. Om de eindeloze rijen die dagelijks voor het museum staan te vermijden, stonden we redelijk vroeg op. Slim, zo dachten we! Maar helaas, eenmaal aangekomen in Vaticaanstad stond er al een vreselijk lange rij.. De herinneringen aan de verschrikkingen in de rij voor de Uffizi gallery kwamen weer bij ons op, maar we sloten toch aan, al was de moed al lang beneden onze schoenen gezonken. Tot onze verassing (en grote vreugd) schoot de rij behoorlijk op, en waren we er binnen een uur doorheen.


Binnen hebben we veel schoons gezien. Om maar wat te noemen: de Laocoöngroep en andere prachtige beeldhouwwerken, de Sixtijnse kapel, de fresco's van raphael en nog veel meer. Het grote nadeel: het was ongelooflijk druk! Nog nooit heb ik een museum zo druk gezien, en we hebben het museum grotendeels stapvoets, beklemd in een grote zwetende menigte doorkruist.


Na het museum zijn we de Sint-Pieter in en op geweest. Wat een enorm bouwwerk is dat toch!
Dankzij al deze bezigheden ging de tijd vrij snel voorbij en moesten wij ons weer begeven naar het appartement van Victor. Wederom hebben we heerlijk gegeten!
Na deze maaltijd trokken we samen met Victor naar de Spaanse trappen om wat bekenden te ontmoeten die toevallig ook op dit moment in Rome zijn! We hebben lekker gezeten op de trappen, om vervolgens een ijsje te halen en te kijken naar een soort van opera die net in de buitenlucht begon. Helaas konden we niet heel lang blijven omdat we niet zeker wisten of onze bus nu wel of niet zou komen. Gauw zijn we naar het station gesneld. Daar ontdekten we dat de trams weer reden! Dat maakt alles een stuk duidelijker en zekerder. Op het trambordje staat tenminste duidelijk wanneer je een tram kunt verwachten.
Aangekomen op de camping hebben we nog even wat zitten praten voordat we onze tenten in kropen. Morgen kunnen we lekker uitslapen, en ontbijten we met croissantjes. We kijken er naar uit!

Hoemnap simnap


- Posted using BlogPress from my iDad

maandag 25 juli 2011

Dag 21 Lago di Vico - ROME!!! Te voet naar Rome.

Het mag een schande genoemd worden hoe Moedertje Natuur ons heeft behandeld de afgelopen weken. Mij was alleen maar strakblauwe lucht beloofd. Vaak hebben wij gefietst in de zon, maar op de campings regende het altijd. Ook deze ochtend werden wij wakker in een natte tyfustent (excuses voor mijn taalgebruik). Ik had mij de laatste fietsochtend anders voorgesteld: de zwoele ochtendzon op mijn bolletje, heerlijk beleg voor op mijn broodjes, jus d'orange en warme thee. Maar zoals vaak valt de echte wereld een beetje tegen, dus natte tenten en smaakloos brood met hetzelfde beleg als de weken daarvoor. Maar ik mag niet klagen, ik leef nog.


De triomftocht zonder charme, zo begonnen wij dus aan de laatste etappe, een luttele 90 km.
Even zaten wij op de fiets en gelijk ging het harder regenen. De eerste dagtaak was het vinden van een supermercato. Wij hadden gisteren geen ontbijt kunnen kopen en hadden vanochtend ontbeten met oud brood.
In de zeikende regen (excuses voor mijn taalgebruik) vonden wij de winkel na 15 km fietsen.
Na de lunch trokken wij verder, het was inmiddels al 12 uur 's middags en het miezerde nog lichtjes. De hemel was grijs en vuile luchtjes van de armere Zuid-Italiaanse dorpjes schoten diep mijn neusholte in. Ik keek nog eens goed naar mijn verzopen kameraden. Navigator Robbens witte shirt was nu bruin, zijn voorhoofd bezweet en zijn gezicht ongeschoren. Berggeit Victor vooraan in de fietstrein als stalen schild voor de scherpe wind. Halve Italiaan Yoran reed met veel gepiep van zijn ketting maar hield zichzelf staande ondanks alle materiaalpech. Vermoeide ik reed achteraan en zag dikke druppels van mijn helm afvallen. 2100 km hadden wij samen al gereden, 60 km moesten wij nog afleggen. Het slechte weer en de verschrikkelijke omgeving konden ons niet deren, want wij waren de helden van de Alpen en de Appenijnen.
Al gauw reden wij weer in de zon en het uitzicht werd al beter. Moeder Natuur had de strijd opgegeven en de temperatuur steeg. Op een weg langs boomgaarden voelde ik iets trillen in mijn fiets waarop ik tegen de jongens zei: 'de olifanten beginnen onderhand een beetje moe te worden!' Kort daarna klapte mijn achterdrager op de grond samen met mijn matje en twee achtertassen. Ik reed langzaam dus de schade viel mee, slechts een schrammetje op het matje en een krasje op een tas. Door de vele kilometers was een schroef losgedraaid, welke ik gelukkig snel kon vervangen. De rest van de reis ging als vanouds tot wij in de verte Prima Porta zagen, een regio aan de rand van Rome. In deze 'slums' lag de camping en daar zette wij alvast onze tent op.
Met fiets en bepakkingen gingen wij voor de eindsprint. De zenuwen stapelde op en het tempo steeg. Uiteindelijk belandden wij in een lange straat waar wij Rome binnengingen. Joelend en lachend zagen wij in de verte het Sint Pieterplein opdoemen. Daar lag onze eindbestemming, daar lag de verlossing. Wij persten ons door de toeristen, langs de pilaren, over een marmeren vloer, van een trappetje af...
ROMA!!!


Waren wij nu werkelijk in Rome? Was dit geen droom?

Nee, over de stenen van het plein fietsen wij naast elkaar naar de ouders van Victor. Vlak voordat wij op de precieze plek aankwamen speelde Lot nog even zijn spelletje met ons: 2200 km hadden wij gefietst om twee meter voor het einde door de Vaticaanse politie van de fiets te worden gestuurd. Lopend kwamen we aan bij Victors ouders. Ironie in zijn puurste vorm.

Na een lange fotoshoot zijn we naar het verblijf van Victors ouders gegaan. Na wat opfrissen en een kopje thee werden we door de familie van Campen mee uit eten genomen. Gegeten hebben we als uitgehongerde beesten en verzadigd zijn Yoran, Robben en ik in het donker terug naar de camping gefietst.
Drie pagina's langer had ik kunnen schrijven over onze intocht, maar zoiets unieks zou alleen een Mulisch of een Hermans goed genoeg kunnen beschrijven.
Nog even sorry voor het laat posten van dit bericht, ik heb nauwelijks nog tijd gehad om te schrijven. De Eeuwige Stad slaapt nooit.

De niet-fietsdagen die nu volgen zullen wij ook bloggen, dus nog veel leesplezier gewenst!


Gr. Joeri



- Posted using BlogPress from my iDad